O śmierci Andrzeja Olechowskiego jako pierwszy powiadomił przyjaciel polityka, dziennikarz Wojciech Mann.
Wpis w mediach społecznościowych zamieściła też była minister nauki i szkolnictwa wyższego, Lena Kolarska-Bobińska. “Zmarł Andrzej Olechowski, patriota oddany Polsce i szukający zawsze najlepszych rozwiązań dla kraju. Przyjaciel tryskający życiem i humorem” – napisała.
Andrzeja Olechowskiego na antenie TVN24 wspominał senator KO Grzegorz Schetyna. – Ta śmierć jest kompletnie zaskakująca i nieoczywista. Był osobą pełną życia, zdrowia, zaangażowania. Zawsze będę go łączył z historią powstania Platformy Obywatelskiej – mówił.
Schetyna ocenił, że Olechowski był “dobrą duszą” i osobą, która miała “ogromny wpływ” na całą PO, na politykę i jej “odświeżenie”. – Nigdy nie miał partyjnego zacięcia. Zawsze się denerwował, kiedy ktoś próbował go wpisać w partyjną konstrukcję i jakieś relacje, zależności – powiedział.
Z kolei europoseł KO Michał Szczerba zamieścił wpis, w którym przypomniał, że Olechowski “współkształtował politykę zagraniczną wolnej RP”. “Oddany służbie Polsce. Zabiegał o polskie członkostwo w NATO i UE” – wskazał w serwisie X.
Andrzej Olechowski urodził się 9 września 1947 r. w Krakowie. Ukończył studia ekonomiczne, po czym wyjechał do Genewy, gdzie rozpoczął pracę w sekretariacie Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD). Później pracował m.in. w Banku Światowym. Po powrocie do Polski w 1987 r. został doradcą prezesa NBP, a dwa lata później pierwszym zastępcą prezesa NBP.
W 1989 r. brał udział w obradach Okrągłego Stołu po stronie rządowej, był członkiem zespołu ds. gospodarki i polityki społecznej. W 1992 r. przez krótki okres pełnił funkcję ministra finansów w rządzie Jana Olszewskiego.
W 1993 r. stanął na czele tworzonego z inicjatywy prezydenta Lecha Wałęsy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform i został kandydatem tego ugrupowania na premiera. Jednocześnie, w gabinecie Waldemara Pawlaka, objął stanowisko szefa resortu spraw zagranicznych.
Dwa lata później Olechowski zakończył współpracę z BBWR i współtworzył z Czesławem Bieleckim Ruch Stu. W 2000 r. jako kandydat niezależny wystartował w wyborach prezydenckich, zajmując w pierwszej turze drugie miejsce z poparciem i przegrywając z Aleksandrem Kwaśniewskim.
Ostatecznie, w styczniu 2001 r. utworzył ruch polityczny pod nazwą Platforma Obywatelska, na czele którego stanęli także Maciej Płażyński z AWS i Donald Tusk z Unii Wolności. Z PO wystąpił dopiero w 2009 r. Rok później podjął się jeszcze startu w wyborach prezydenckich, ale po zajęciu szóstego miejsca w pierwszej turze, finalnie zdecydował się poprzeć Bronisława Komorowskiego.
W 2011 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
