Manchester United heeft dit seizoen over het algemeen goed gepresteerd tegen grote teams – Foto: REUTERS
Met 35 punten stond Manchester United voorafgaand aan deze speelronde op de 5e plaats in de Premier League, 15 punten achter koploper Arsenal.
Het seizoen gaat twee kanten op.
Dit was niet de eerste keer dat de “Red Devils” een wedstrijd, die ooit als een klassieker in het Engelse voetbal werd beschouwd, ingingen met zo’n duidelijke minderheid ten opzichte van hun aartsrivalen.
De afgelopen drie seizoenen stond Manchester United steevast tegenover Arsenal met een verschil van 5-6 plaatsen op de ranglijst. Dit resulteerde ook in een dramatische onderlinge balans. In de laatste zes ontmoetingen won Arsenal vijf keer en speelde één keer gelijk. In de afgelopen drie jaar wist Manchester United hun rivaal alleen te verslaan in de FA Cup.
Het is echter ook belangrijk om te vermelden dat Manchester United in hun meest recente ontmoeting tegen Arsenal erg goed speelde. Dat was de wedstrijd in de eerste speelronde van dit seizoen. De Red Devils hadden 22 schoten, meer dan 61% balbezit en creëerden minstens 3-4 duidelijke scoringskansen. Maar uiteindelijk was Arsenal de winnende ploeg, ondanks kansen die niet echt overtuigend waren.
De seizoenen van beide teams namen vanaf die eerste wedstrijd een totaal andere wending. Terwijl Arsenal de top bereikte en hun consistente reeks van voorgaande seizoenen voortzette, zakten de “Red Devils” steeds verder weg op de ranglijst dankzij Ruben Amorim – een volstrekt ongeschikte manager.
Pas na het ontslag van manager Amorim verbeterde Manchester United geleidelijk, met als hoogtepunt de overtuigende overwinning op Manchester City vorige week. Ironisch genoeg was deze overwinning een “cadeau” voor Arsenal, waardoor ze hun voorsprong op Manchester City in de titelstrijd konden vergroten tot 7 punten.
Gewoon een doorsnee team
Maar één ding moet worden erkend: zowel onder Amorim als onder interim-manager Carrick is Manchester United dit seizoen een zeer lastige tegenstander gebleken tegen sterke teams.
Concreet versloegen ze Chelsea, Liverpool en Newcastle in de eerste wedstrijd. Dit zijn de drie Engelse grootmachten die momenteel schitteren in de Champions League van dit seizoen. En in de returnwedstrijd won Manchester United van Manchester City.
Manchester United heeft dit seizoen uitzonderlijk goed gepresteerd tegen sterke tegenstanders, dat is een onmiskenbaar feit. Als de “Red Devils” een vergelijkbare vorm zouden kunnen vasthouden tegen gemiddelde tegenstanders, zouden ze nu wellicht met Arsenal om het kampioenschap strijden.
Maar dat is nu juist het probleem voor de ploeg van Old Trafford, en het is geen nieuw probleem. Van het Solskjaer-tijdperk tot Ten Hag, vervolgens Amorim, en nu mogelijk Carrick, heeft Man United de gewoonte om goed te spelen tegen sterke tegenstanders, maar ze hebben het moeilijk tegen gemiddelde of zwakke teams.
De reden is simpel: omdat Manchester United… een doorsnee team is. Wat ze dit seizoen hebben laten zien, lijkt sterk op wat Crystal Palace en Bournemouth momenteel laten zien, of Wolverhampton en Brentford in het verleden.
Wanneer ze in een counteraanvalspositie worden gedwongen, worden de lange passes van Bruno Fernandes ongelooflijk gevaarlijk, en de vleugelwisselingen en snelle acties van Diallo en Dorgu bezorgen de tegenstanders ook hoofdbreken, waardoor de verdediging geen fouten zal maken.
Maar gedurende een groot deel van het seizoen liet Bruno Fernandes slechts gemiddelde kwaliteiten zien die je van een aanvallende middenvelder mag verwachten. Zijn teamgenoten deden het zelfs nog slechter.
Manchester United, ondanks de grootste investeringen in het Engelse voetbal van de afgelopen tien jaar, heeft geen gebrek aan sterren, maar mist het vermogen om als een topclub te spelen. Ze zorgen voor pure verrassingen, zoals Crystal Palace dat doet tegen grote clubs.
De wedstrijd van vanavond zit daarom ook vol verrassingen. Manchester United zou de titelstrijd zeker weer spannend kunnen maken, maar zelf zijn ze nog steeds heel, heel ver verwijderd van die titelrace.
